W jaki sposób skutecznie walczyć z insulinoopornością?

Maciej Birecki

Hektolitry wylanego potu, godziny spędzone na siłowni, dieta pełna zdrowego żywienia, a tkanka tłuszczowa wraz z nadmiarem kilogramów ciągle pozostaje. Przyczyną takiego stanu rzeczy może być insulinooporność, którą nie tylko otyłość wywołuje, ale i również sama może się do nie przyczyniać. Jak groźne jest to schorzenie, czym się objawia, w jaki sposób można je leczyć? Zapraszam do lektury artykułu.

​Mechanizm powstawania insulinooporności

​Insulinooporność definiuje się jako stan o obniżonej wrażliwość tkanek organizmu na działanie insuliny, mimo tego, że jej stężenie w organizmie jest na prawidłowym, bądź nawet zbyt wysokim poziomie. W odpowiedzi na taką reakcję organizmu, trzustka zaczyna produkować coraz większe ilości tego hormonu. Wszystko sprawia, że cukier nie jest absorbowany przez komórki organizmu, tyko transportowany do krwi, gdzie następuje zwiększenie jego stężenia.

​Jakie są przyczyny powstawania insulinooporności?

​Przyczyn powstawania insulinooporności może być wiele. Najczęściej przypisuje ją się otyłości i nadwadze. Może również dotyczyć osób o normalnej masie ciała, którzy maja stłuszczone narządy wewnętrzne, m.in. w wyniku spożywania żywności wysoko przetworzonej, bądź bogatej w tłuszcze –trans. Organizm osoby otyłej uwalnia jako źródło energii wolne kwasy tłuszczowe, a w bardzo małym stopniu korzysta z zasobów glukozy. Jej zwiększone stężenie we krwi jest stymulatorem do zwiększonej produkcji insuliny. Dodatkowo zwiększone stężenie insuliny jest przyczyną pobudzania lipogenezy, więc tworzenia tkanki tłuszczowej. „Nakręca” to błędne koło, gdyż więcej tkanki tłuszczowej wiąże się z większą ilością insuliny, a większa ilość insuliny z nasileniem syntezy tkanki tłuszczowej. Często prowadzi to do rozwoju otyłości brzusznej. 

​Inną przyczyną insulinooporności są zaburzenia hormonalne. Zwiększanie wydzielanie takich hormonów jak glukagon, kortyzol, parathormon, androgeny, hormon wzrostu oraz hormony tarczycy, sprzyja zintensyfikowaniu produkcji insuliny przez trzustkę, gdyż działają one w zupełnym antagonizmie do niej. 

​Również nie bez znaczenia są uwarunkowania genetyczne. Produkcja insuliny o nieprawidłowej budowie jest czynnikiem, który wpływa na pobudzenie do jej produkcji. 

​Co więcej wpływ na rozwój insulinooporności może mieć stosowanie leków, które działają diabetogennie. Można tutaj zaliczyć tabletki antykoncepcyjne, glikokortykosteroidy, a także diuretyki i blokery kanałów wapniowych. 

​Do rozwoju insulinooporności przyczynia się ponadto palenie papierosów, nadużywanie alkoholu. Prawdopodobieństwo zachorowania na insulinooporność wzrasta wraz z wiekiem.

Insulinoooporność może być bardzo niebezpieczna

​Insulinooporność należy do zespołu metabolicznego, który wiąże się z rozwojem wielu schorzeń. Pojawiają się choroby układu sercowo- naczyniowego, w szczególności miażdżycy, będącej wynikiem odkładania nadmiaru tłuszczu w naczyniach krwionośnych. Równie niebezpieczne jest stłuszczanie narządów wewnętrznych, a najbardziej podatna na te działania jest wątroba. Ponadto insulina może stymulować komórki jajowe do produkcji hormonów męskich, prowadząc tym samym do rozwoju zespołu policystycznego jajników. 

​Przy długotrwałej insuulinoooporności może pojawić się cukrzyca tpu II. Nadmiernie obciążona trzustka, która produkuje zwiększone ilości insuliny w końcu przestaje prawidłowo funkcjonować i spada produkcja tego hormonu, co w konsekwencji prowadzi do rozwoju cukrzycy.

​W jaki sposób zdiagnozować insulinooporność?

​Pierwszymi objawami, które mogą świadczyć o insulinooporności są te związane z zaburzeniami produkcji energii w organizmie. Można tutaj zaliczyć uczucie zimna, osłabienie koncentracji, obniżenie nastroju lub permanentne zmęczenie. Ponadto charakterystycznym objawem insulinooporności jest nie zmniejszanie się masy ciała u osoby z otyłością brzuszną, która rzetelnie prowadzi dietę oraz regularnie wykonuje ćwiczenia fizyczne. 

​Po zaobserwowaniu tych objawów warto wybrać się do lekarza, który zleci specjalistyczne badania. Można do nich zaliczyć określenie stężenia insuliny oraz poziomu glikemii w warunkach normalnych oraz po określonym czasie od podania glukozy pacjentowi. Ponadto stosuje się podawanie dożylnie określonej ilości inuliny, a następnie organizm poddaje się obserwacji. Do nowoczesnych metod diagnozowania insulinoopornościnależy klamra euglikemicnza (pacjentowi podaje się dożylnie stałe ilości insuliny oraz zmienne glukozy, a następnie określa ilość glukozy, która jest potrzebna do utrzymania stałej glikemii), a także metoda HOMA (polega na pobraniu krwi od pacjenta i ustalenia stężenia insuliny i glukozy, a następnie przy pomocy wzoru określenie stopnia insulinooporności).

​Jakie działania należy podjąć po zdiagnozowaniu insulinooporności? 

​Działania, które należy podjąć po zdiagnozowaniu insulinooporności zależą od przyczyny jej powstania. Jeśli należy do niej otyłość bezwzględnie powinny one polegać na zwiększeniu aktywności fizycznej i zastosowaniu diety w celu zmniejszenia masy ciała. Wysiek fizyczny powinien mieć charakter aerobowy i być wykonywany przez długi okres czas (przynajmniej przez 1h), aby po zużyciu glikogenu zlokalizowanego w mięśniach, zużyć również wolne kwasy tłuszczowe zlokalizowane w tkance tłuszczowej. Natomiast zastosowana dieta powinna być uboga w łatwo przyswajalne węglowodany, a bogata w produkty o niskim indeksie glikemicznym. Insulinooporność spowodowaną zaburzeniami hormonalnymi należy leczyć poprzez terapię przyczyny. Również, gdy za insulinoopornośćodpowiadają leki, lekarz, który zlecił ich stosowanie powinien je zmienić na inne. 

Oferty pracy z Twojej okolicy

Te sieci mają oferty w Twojej okolicy